پارسيان ، دراز كشيد با آنك آتش‌پرست بودند ، پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - گفت : لانّهم عمّروا فى البلاد و عدلوا فى العباد ، يعنى از بهر آنك آبادانى در جهان و داد ، گستردند ، ميان بندگان خداى - عزّ و جلّ - و در قرآن دو جاى ذكر پارسيان است كى ايشان را به قوّت و مردانگى ستوده است ، يك جا عزّ من قائل - : بَعَثْنا عَلَيْكُمْ عِباداً لَنا أُولِي بَأْسٍ شَدِيدٍ [ 1 ] . يعنى بفرستاديم بر شما بندگانى از آن ما ، كى خداوندان نيرو و بطش سخت بودند ، اين خطاب با جهودان است كى در عهد لهراسب [ 2 ] بودند ، لهراسب چون بخت النّصر را اسپهبدى « 1 » عراق [ 1 ] داد تا به آخر روم و اقصى مغرب و بخت النصر تا دمشق بيامد و مقدّمى را فرستاد ، به بيت المقدس و پادشاه آنجا كى از فرزندان داود [ 3 ] - عليه السّلم - بود ، پيغمبرى بود در ميان بنى

--> ( 1 ) . p : « عراق داد » را ندارد .